Ο τρόπος που η κοινωνία διδάσκει από πολύ μικρή ηλικία στα παιδιά πως κάποια συναισθήματα είναι “κοριτσίστικα” και κάποια “αγορίστικα” έχει πολύ βαθιές πατριαρχικές ρίζες και δύσκολα μεταβάλλεται.
Έχει πάντα ενδιαφέρον το συχνά σχεδόν επιθετικό (αλλά επί της ουσίας αμυντικό) ύφος ενός μικρού αγοριού όταν προσπαθεί να κρύψει το φόβο ή τη θλίψη του. Αντίστοιχο ενδιαφέρον έχει και η ενοχή που πολλές φορές καλύπτει τον πηγαίο θυμό που μπορεί να αισθανθεί ένα κορίτσι, καθώς έχει “διδαχτεί” να τον καλύπτει με “διπλωματία”. Και πόσα άλλα παραδείγματα!
Σίγουρα τα πράγματα δεν είναι όπως παλιότερα και σίγουρα μπορεί κανείς να συναντήσει παιδιά που βιώνουν τα συναισθήματά τους με συνειδητότητα, δίχως ιδιαίτερες ενοχές και άμυνες.
Δε θα ήταν όμως υπέροχο το κάθε μικρό παιδί να ενθαρρύνεται να εκφράζει τα συναισθήματά του με έναν αυθεντικό τρόπο; Δε θα ήταν απελευθερωτικό να αντιληφθεί ότι όλα τα συναισθήματα είναι φυσιολογικά και ότι δε χωρούν απαγορεύσεις σε αυτά, ανεξάρτητα από το φύλο του κάθε ανθρώπου;
Ας τα βοηθήσουμε λοιπόν και ας τα ενισχύσουμε! 🌈❤️
(για περισσότερα υπέροχα illustrations της Elise Gravel – English ακολουθήστε τη σελίδα της!)
